Znalazłam sny z dziecięcych lat przewiązane białą wstążkąNie taki w nich zmyśliłam świat, nie tak miałam żyćZasłaniam ręką twarz, bo jest mi wstydSprzedałam swoje ja, by tylko kochaną byćJest mnie coraz mniej i mniej co dniaZasłaniam ręką twarz, smutno mi...Ludzie wciąż pytają mnie, czego jeszcze chcęOni zawsze wiedzą lepiej, co jest dla mnie dobre, a co złeZasłaniam ręką twarz, bo jest mi wstydSprzedałam swoje ja, sprzedałam imJuż prawie nie ma mnie, już nie mam nicZasłaniam ręką twarz, smutno mi...I coraz bardziej lubię niebieskie sukienkiCoraz szybciej jeżdżę samochodemCoraz częściej jest mi wszystko jednoI milczę coraz częściej!Zasłaniam ręką twarz, bo jest mi wstydPrzed sobą z tamtych lat, gdy miałam snyCodziennie uczę się nowych kłamstwZasłaniam ręką twarz, smutno mi...
|
