Pamiętasz to miejsce w piwnicy u dziadka?
Kiedy przychodziła jesień
zrzucali tam węgiel i jabłka.
I tam całowaliśmy się pierwszy raz.
Brałem wtedy twoje ręce
i kładłem je sobie na twarz,
a skronie pulsowały gęściej,
gdy dłonie masowały lędźwie.
No, a na górze szalała burza
i wiatr z miejsca na miejsce przeganiał piach,
kałuże wypiły podwórze do cna,
a buda ganiała psa.
No, gdzie było nam tak bezpiecznie jak tam?
A kiedy przychodziła zima
i w mig czarno-biały zmieniał się świat.
Lizaliśmy paprocie na szybach,
a mróz trzaskał jak bat,
no, a jeśli wychylaliśmy nosa,
to tylko na moment na staw,
coby rybom podać tlen,
ale póki jeszcze był dzień wracaliśmy pod dach.
No, bo gdzie było nam tak bezpiecznie jak tam?
A na wiosnę i letnie dni radosne,
biegliśmy co świt na sad
i zwykle chichraliśmy się w głos,
kiedy rosa łaskotała nas po stopach.
Podsadzałem cię wtedy na wiśnie
i stamtąd strzelaliśmy do wron,
a pestki to była nasza broń,
pestki to była nasza broń,
tak, pestki to była nasza broń,
a dom to schron był nasz.
No, gdzie było nam tak bezpiecznie jak tam?
A teraz, teraz to jest wojna
i dzień za dniem coraz bardziej kończy się świat.
Kolejna armia bogobojna
nie wiedzieć czemu upatrzyła sobie nas.
Strzelają do nas jak do wron
tyle że z ostrej broni ze wszystkich stron.
Kwiaty we włosach potargał wiatr,
jak smród po gaciach latał za nami strach...
A my, a my to się nie znamy już prawie,
czasem napiszesz coś zza oceanu,
jakieś myśli ledwie poukładane
wrzucisz mi do skrzynki ze SPAMem.
Ale któregoś pięknego dnia,
zaraz przed tym jak wszystko trafi szlag,
sięgnę do pamięci dna
i stamtąd wyciągnę ten ślad.
No, gdzie było nam tak bezpiecznie jak tam?!
No, gdzie było nam tak bezpiecznie jak tam?! |
