Te pochodnie w pochodzie niesione przez mgły
Wyjaśniają nam tylko, że my to my.
Te pochodnie prowadzą nas przez mrok, przez mrok
I nie dają się wyrwać z odrętwiałych rąk.
Te pochodnie po prostu każą iść tym z nas,
Którzy nie chcą pozwolić żeby ogień zgasł,
Bo mamy je nie z papy, ani słomy, ani drzew
Nie smoła wrząca kapie z nich, lecz krew, lecz krew
Bo mamy je nie z papy, ani słomy, ani drzew,
Nie smoła wrząca kapie z nich, lecz krew, lecz krew.
W tych pochodniach nie pancerz błyska, ani miecz,
Z tych pochodni cień pada na twarz i na rzecz,
Te pochodnie są po to żeby przetrwać ćmy
I zobaczyć jak płoną we dnie, we dnie.
Być może zobaczymy wówczas w blasku słońc,
Że nie pochodnia w dłoni płonie, ale dłoń,
I strącimy ze wstrętem rąk zwęglony pył,
Na cztery strony świata bez sił, bez sił.
I strącimy ze wstrętem rąk zwęglony pył,
Na cztery strony świata bez sił, bez sił.
Wypaleni w pochodzie, nie wiedząc kto my
Westchniemy do pochodni, do mroku, do mgły.
Wypaleni w pochodzie, nie wiedząc kto my
Westchniemy do pochodni, do mroku, do mgły.
|
