Przesypię piasek w twoją dłoń,
ty go przesypiesz w moje ręce -
na długo nam nie starczy to,
będzie ubywać coraz więcej.
Nie podzielimy czasu nigdy,
w miłości to największe zło ,
niedoskonałe są klepsydry
z naszych gorących, suchych rąk.
Bo miłość nasza jest podróżą
do miejsca zbiegu ziemi i nieba,
bo miłość nasza chce za dużo -
innej nam drogi wybrać nie da.
I nagle nic nie rozumiemy,
ranimy się wzajemnie w gniewie ,
biegniemy przeciw ruchowi Ziemi ,
wciąż oglądając się za siebie.
Chcieć więcej
niż się wie ,
że można chcieć -
to codzienna klęska
tych, którzy kochają...
Iść dalej
niż się wie ,
że można iść -
to jedyna radość
tych, co przegrywają...
Wiedzieć więcej
niż się wie ,
że można wiedzieć -
jest jak uśmiech
na spotkanie z klęską .
Jakże trudną rzeczą jest
oddychanie,
jakże trudno
się pozbyć
jasnych tęsknot !
Przeliczę piasek w dłoniach twych ,
aż z niego wielość dni wywróżę ,
może cierpliwa jestem zbyt ,
chcę, by to trwało jak najdłużej.
Zagarnij piasku jak najwięcej,
ile się da na jeden raz....
Może za małe mamy ręce ,
żeby zatrzymać nimi czas ?
Bo miłość nasza jest podróżą
do miejsca zbiegu ziemi i nieba,
bo miłość nasza chce za dużo -
innej nam drogi wybrać nie da.
I nagle nic nie rozumiemy,
ranimy się wzajemnie w gniewie ,
biegniemy przeciw ruchowi Ziemi ,
wciąż oglądając się za siebie.
Chcieć więcej
niż się wie ,
że można chcieć -
to codzienna klęska
tych, którzy kochają...
Iść dalej
niż się wie ,
że można iść -
to jedyna radość
tych, co przegrywają...
Wiedzieć więcej
niż się wie ,
że można wiedzieć -
jest jak uśmiech
na spotkanie z klęską .
Jakże trudną rzeczą jest
oddychanie,
jakże trudno
się pozbyć
jasnych tęsknot ! |
