Szedłem gdzieś, nie wiem gdzie, kiedy pochwycili mnie,
Ale ja szarpałem się, więc w łeb mi dali,
Kiedym ocknął się był dzień, miękkie łóżko, łeb jak pień,
Duży pokój, jasna sień, gdzie mnie zabrali.
Wtem nademną staje ktoś, ma łagodny miękki głos,
Pobłogosław - mówi - los, będzie ci dobrze,
Tu ci dadzą jeść i pić, dadzą ci dostatnio żyć,
Strój na tobie będzie lśnić, tu płacą szczodrze!
Poderwałem z łóżka się, patrzę po sali -
Kilku nas tu takich snuje się...
Wykastrowali mnie! wykastrowali!
I w kastratów chór wcielili mnie!
Rok nauki zajął śpiew, śpiewam z nut, przestygła krew,
Alkoholu ani dziewcząt na lekarstwo,
Mówią - z tego tu się śmiej, wtedy stresów będzie mniej,
A ja myślę coraz chwiejniej, że to łgarstwo.
Tyje tu się, no i twarz, już jak inne twarze masz,
Nie znosimy się na wzajem i to wszystko.
Z marzeń - tylko jedno już , ma z nas każdy, że a nóż,
Jakiś magnat weźmie go jako solistę,
I stoimy na galerii chór kastratów,
Płynie nasz łagodny śpiew, pochwalny śpiew,
Laudatur - śpiewamy - Laudatur,
Głos nasz równo i szeroko niesie się.
|
