Gdy razem szli, objęci w pół
tak nietykalni jak profil chmur
w jej oczach żal i ogień w nim
gdy nietykalni przez miasto szli
mieli świat u swych stóp, głowy pośród chmur
te obloki niosły ich, setki spojrzeń złych
ciężkich jak tony słów, chciałeś ścišgnać je w dół
gonił ich zimny wzrok, kobiet w kwiecie lat
gdy tak pięknie zwiewni szli
milość lustrem jest, w nim sie odbija nasz
podziw, smutek i gniew
Cóż scena jakich sto, kto zwyciężył szare tło
z nich wspomnień ledwie garść
kurz to nie popiół z cieniem szans
zerwij płaszcz, ramieniem otul ją
wróć w relacje sam na sam,
znam w mieście tyle miejsc dla nietykalnych jak my
znów idą, spójrz
objęci w pół tak nietykalni jak profil chmur
w jej oczach żal i ogień w nim
tak nietykalni jak nasze sny
znowu świat jest u stóp
głowy posród chmur
to obłoki niosą nas
zanim przyjdzie znów deszczem opadać w dół
wsród pretensji i skarg
mocno chwyć moją dloń, włosy rzuć na wiatr
cały świat jest dzisiaj w nas
smiało wychodź z mgły sprobuj przez chwilę być
nietykalnym jak my
...
mocno chwyć moją dloń, włosy rzuć na wiatr
cały świat jest dzisiaj w nas
smiało wychodź z mgły sprobuj przez chwilę być
nietykalnym jak my
|
