Szare osiedla, szare twarze, bloki, przyjaciele,
Spotkania na ławce w słonecznym skwarze,
Rozmowy nie w klubie przy drinku,
A na ławce przy browarze,
Warszawskie cmentarze,
Pełne ludzi bez przyszłości,
Radość jednak ogromna w naszych sercach gości,
Niezliczone podłości w moim życiu napotkane,
Promienie słońca budzące mnie nad ranem,
Blask księżyca do snu utulający,
Światła miasta usypiają,
Tak jak płomień życia gasnący,
Mocno me życie zamulający,
I ja bezradny dzieciak wciąż w przyszłość patrzący,
Z niedowierzaniem i z niemocą,
Nie mogłem nic zrobić śmierć przyszła nocą,
Śmierć, śmierć przyszła nocą,
Są chwile pełne zwątpienia,
Są chwile gdy niczego już w mym życiu niema,
Brak w nim chęci, brak pewności,
Te chwile gdy ze złości,
Utracone wartości,
Gdy porzucone to co dobre i w dół życia się staczający,
Dzieciak z bólu konający,
Sam pozostawiony sobie,
W blokowisku - w osiedlowym grobie,
Gdzie osiedlowi zombi do Boga wołający,
Niepewnie w przyszłość patrzący,
Ale pomocy nigdy nie odmawiajacy,
Tak i ja , jak te na osiedlu dziesiątki twarzy,
Przyjaciele, pełni dobra ale i pełni skazy,
To nie Warszawskie obrazy w kolorowych gazetach,
To bloki - gdzie niema słowa nie takt,
A wśród nich i ja, szara zwykła postać,
Osiedlowy poeta,
Osoba pragnąca lepszego jutra,
Dla siebie i dla mych bliskich,
Dla tych wszystkich od lat mnie otaczających,
W dobrych chwilach gratulujących,
A w tych złych współczujących,
Nie jestem kimś innym niż widzisz,
Nie jestem kimś innym niż słyszysz,
Jestem tylko człowiekiem i popełniam błędy
Nie jestem gwiazdą dużego formatu,
Mnie nie zobaczysz w galerii plakatów,
Które codziennie mijają autobusy,
Otaczają mnie życiowe pokusy,
A ja odporny na chwilowe uniesienia,
Pełen słów godnych wypowiedzenia,
Pełen wartości i według nich żyjący,
Choć życie bywa ciężkie,
Ja realnie w przyszłość patrzący,
Spoglądający z dachu mego bloku,
Osiedle pełne kłopotów,
Ale i pełne tajemnic,
Tysiące moich kroków i dziesiątki przecznic,
I życiowych ideałów, wiem że po mału,
Dojdę do celu,
Wiem że chętnych jest wielu,
Tak jak jest wielu skurwielów,
Źle mi życzących,
A ja pośród nich, zwykły szary chłopaczyna,
Ukochana dziewczyna odchodzi nagle w szarą dal,
A ja sam, ziomek mówi weź się spal,
W siną dal odlecieć - pewne rozwiązanie,
To te chwile gdy zasypiam by znów obudzić się nad ranem,
I z marzeniem - lepsze dzisiaj ruszyć w moją przyszłość,
W mój mały, otwarty dla ludzi świat,
Gdzie ja i każdy mój osiedlowy brat,
Gdzie smutek, ból, cierpienie zostawiły swój ślad,
Zwykły chłopaczyna pełen bólu i miłości,
Smutku i radości,
Nie jestem kimś niż widzisz,
Nie jestem kimś innym niż słyszysz,
Jestem tylko człowiekiem i popełniam błędy
|
