Jak boleśnie trzeba rozbić łeb,
jak żałośnie w błocie się utaplać,
ile razy się do szczętu zgrać -
żeby powstać, żeby trwać.
Nic to, mój zbłąkany,
choć grabieją ręce.
Wytrwaj na tym dworcu
jak Pan Bóg w stajence.
Za dzień, za chwilę pośród burz
odnajdzie się twój Anioł Stróż.
Szczęścia źródełko
pod twą ręką
bije już.
Ja wiem jak czasem trudno wstać,
że tylko splunąć, psia go mać…!
Dźwigasz przez lata
grzechy świata -
wybacz mi…
Wspomnij mnie, gdy spełni się Twój sen,
gdy o brzasku ktoś uderzy w struny
i zanuci - Pan Bóg jeden wie
dzisiaj tobie - jutro mnie.
Nic to…
Za dzień, za chwilę pośród burz
odnajdzie się twój Anioł Stróż.
Białe światełko
w twoim ręku
błyśnie znów.
Ja wiem jak czasem trudno wstać,
że tylko splunąć, psia go mać…!
Twa każda łata
grzechem świata -
wybacz mi.
|
