W dysku (?) zamieszkujących znów,
w konkubentki oczach spadł.
Nad manatem dno najgłebsze.
Olśnienia dość nagłego błysk.
Umysł jej spowolniały,
wprawił w ruch niszczycielski.
Od kuchni gdzie dochodził żur,
szczedzedząc słów betowi z kanapy,
poszła w świat konkubentka.
Spieszno, spieszno,
dumnie wypietą, lekkim,
lekkim krokiem po szczęście.
Szczeście, lecz nie w duecie.
Strumień iskier w niego szedł, gdy w zdumieniu spalał się.
Strumień iskier w niego szedł, gdy w zdumieniu spalał się.
Strumień iskier w niego szedł, gdy w zdumieniu spalał się.
Strumień iskier w niego szedł, gdy w zdumieniu spalał się.
|
