Jak na falochronie sklejeni za dłonie, ta refleksja przychodzi... - byliśmy za młodzi
Czy będziemy jak fale?
Czy będziemy gdzieś dalej?
Czy ten falochron pozwoli nam brzegu dotknąć?
Tylko z Tobą chcę przejść przez życie, zatrzymać się,
Tylko z Tobą chcę szukać miejsca i budować fundamenty szczęścia
Będziemy mieć tam wielki dom,
wielki ogród,
taras zachodzących słońc...
Na przyszłość imiona wybierane tak piękne i niespotykane.
Każdej nocy w moich snach, mały kościół, dwoje tak, chłodny nasz deszczowy październik i nie opuszczę Cię aż do śmierci.
Mieliśmy w sobie tyle siły i nadziei, przecież nic nas już nie rozdzieli.
Wiara w szczęście wiara w miłość, proszę Boga, żeby to się nie skończyło...
Ref. Jak na falochronie...
Tego dnia było zimno jak nigdy,
naprzeciw siebie w parku staliśmy,
patrząc w oczy próbując coś tłumaczyć
,,Trudno zbudować, tak łatwo można stracić"
Robiłem krok, ale odsuwałaś się,
proszę nie rób tak, wiesz jak to rani mnie...
Taka zmiana o 180 stopni,
nie poznaje Ciebie klękam jak w samotni.
Głupie szkło szukam proszków przeciw śmierci,
widzę nas i deszczowy październik na falochronie trzymając za dłonie jak Titanic, co i tak zatonie.
Żegnaliśmy się nie wierząc, że to koniec.
Każde z nas poszło w swoją stronę.
Choć poskładane jak jakieś orygami, jednak bez siebie nie będziemy tacy sami...
Ref. Jak na falochronie 2x |
