(Emil Blef)
Mam taką twarz, że ludzie mi ufają
Mówią do mnie, seplenią i jąkają
Wiesz, dla niektórych to nie łatwe
I gdy temat już umiera i nie mają co powiedzieć, mówią prawdę
W tedy słucham bo nas dozna wszystkich, jedno będzie unikatem, każdy ma przebłyski
Chcę przez moment ponieść ich walizki, poznać bagaż
Z czym wygrywał, z czym się zmagał
Od, chłonąc życia pępowiny, przez piersi, klaps w tyłek
Do momentu kiedy łapiesz drugi oddech, człowiek żyje
Żeby poznać świństwa, szczęście, kilka gwałtów
Które oferuje rzeczywistość nam dla żartu
Wiem, taka ciekawość jest niezdrowa, ale chce wysłuchać tych momentów
By dały się skontrować, te historie dadzą mi natchnienia
Żebym mógł przeprowadzić na rzeczywistości drenaż
Komfort poznawania ludzi ma niewielu
A znam takich których z miejsca szanse są równe zeru
Co więc mają? Jeśli nie chcesz mieć tego dystansu
Dobre historie, zawsze słyszy się tylko w rewanżu
Posłuchaj tych, które mam dla ciebie
Jeśli czujesz że obcujesz z prawdą, to dobre przeświadczenie
Choć nie wszystkie są moje czy prawdziwe
To mają cechę wspólną - ja jestem tym ogniwem
Wasze prawdy a mój cytat:
Blef mówi prawdę poprzez kłamstwo, to ta płyta
I nawet jeśli kłamię, to ja to mogę robić, bo takie prawo od zawsze daje mi papier
Dobra historia jest jak TET i "Kawa"
Dobra historia jest jak, namiętny w drodze wariat
Każdy ma w zanadrzut kilka takich
Bo życie brudzi wszystkich, nie zostawia nagich
Chcę usłyszeć twoją historie
Bo przynajmniej powie coś o tobie, jeśli sama w sobie mnie nie porwie
Dobra historia jest jak TET i "Kawa"
Dobra historia jest jak, namiętny w drodze wariat
Każdy ma w zanadrzut kilka takich
Bo życie brudzi wszystkich, nie zostawia nagich
Chcę usłyszeć twoją historie
Bo przynajmniej powie coś o tobie, jeśli sama w sobie mnie nie porwie
|
