Jeśli kiedyś będziesz sam
i w pół drogi jednak chciał
w starym lustrze jedną twarz zabrać w swoją stronę
rzuć daleko w kąt na dno
przerdzewiałą dawno broń
a ja czekać będę wciąż
tak jak wierzę w siebie
jakbyś ty na świecie jedynym był człowiekiem
zawołaj mnie, nie ważne gdzie
w którą świata stronę, powiedz
zawołaj mnie, ja w każdy deszcz cały jestem w tobie
kiedy wreszcie przejdzie nam
ból zadanych dawniej ran
kiedy wiary starczy w nas
to przedzielę morza
a już nie mogę więcej dać
i te same słowa mam
raz złożone w parę zdań
będę krzyczeć, krzyczeć
jakbyś ty na ziemi ostatnim był płomieniem
zawołaj mnie...
bo tylu ludzi mija się co dnia, nie poznają twarzy
tylu ludzi, ale to nie ja
zawołaj mnie...
|
