Po co mi czuć w
czekaniu dreszcz,
zastygać, gdy
niedoskonała to poza?
Bezczynnie drwić
z bezscennych dni,
bezczynnie kpić,
choć w głębi duszy pożar?
REF.
Na dnie, po rękojeść na dnie tkwi
na dnie, to co w sercu wbiłeś mi.
Po co mi tkać
misternie coś
z okruchów, jak
nic z tego mi nie przyjdzie?
I spieszyć się
i gonić noc,
by skończyć nim
w zenity słońce wzejdzie?
W letargu otępiały wzrok
i ciągle jeden, jeden krok
do domu.
|
