Morze łez, gdzie nas nie ma już
włosy wśród popiołów
wieje wiatr, wkoło obcy świat
szklany mur, krzyk sumienia
sny w barwie nienawiści
dziki bunt gna do piekła bram.
Jak dym w oczy gryzie mrok
na wskroś przebił młodą skroń
już dość krzyczy ktoś
oddajcie mój dom.
Złóż broń, przestań zadawać ból
zamiast budować wielki mur
czy to naprawdę był Twój cel
czy o to biłeś się.
Stosy zdjęć jak komety lśnią
dawno rozsypane
pada deszcz, nie pozwala spać
deja vu wciąż tych samych scen
myśli potargane
snuje sie wyobraźni cień.
Zły czas, za oknami gniew
zła twarz pojawiła się
Twój strach wiele imion ma
jedno z nich to ja. |
