Dobry Panie, dziękuje Ci stokrotnie za życie,
gdzie chujowo jest na dole, a samotnie na szczycie.
Pomiędzy szarość, ktorą widzicie co dnia,
tu gdzie radość to przestępstwo, a szczęście to zbrodnia.
Stworzyłeś to na własny obraz i podobieństwo,
chore społeczeństwo żywiące się zemstą,
gdzie większość nie wie dokąd i po co idzie
bezwiednie wegetując z tygodnia na tydzień.
Żałosne! Brzydzę się nawet o Tobie myśleć,
jak Twym odbiciem mają być faktycznie te wszystkie puste skorupy,
co chcą Go gdzieś tam w obłokach co w sercu gnije im reszta kronopia.
To boli tak, że chyba znów się najebie,
bo nie wiem co kochałem bardziej świat czy Ciebie.
Lecz jestem pewien, że co nie było by prawdą,
jedno i drugie zgniło już dawno.
Dobry Panie, dziękuje Ci za chwile uniesień,
szalone myśli w głowie, dzikie style w notesie.
Za ręke kóra niesie frazy w góre ku niebu,
lecz rzeczy które tu wymieniam to drobny szczegół.
I co dzień umierają całe tłumy niewinnych,
a zginąć możesz choćby za to, że jesteś inny.
Skurwiele mają sie najlepiej, święci cierpią,
lecz jesteś zbyt zabiegany, by na to zerknąć.
Powiedzmy wprost chyba świat Cię przerasta
i sam już nie wiesz co masz na kogo nasłać.
Skryty za hasła o cenie wolnej woli, więc powiedz,
jak Ty mogłeś wszystko tak spierdolić!
To boli tak, że pewnie znów się najebie,
bo nie wiem co kochałem bardziej świat czy Ciebie.
Lecz jestem pewien, że co nie było by prawdą,
jedno i drugie zgniło już dawno.
Polej kolejkę za te martwe marzenia,
za wszystko co miało tu być, czego nie ma.
Zalejmy pałę do reszty jak świnie,
w głupiej nadziei, że ból przeminie.
Znów polej kolejkę za te martwe marzenia,
za wszystko co miało tu być, czego nie ma.
Zalejmy pałę do reszty jak świnie,
w głupiej nadziei, że ból przeminie.
Dobry Panie, dziękuję Ci za boską cierpwilość,
wobec tych co za długo pili gorzką wrażliwość.
I zgubili wiarę w Twoją prostą uczciwość
przez co chwile podsycaną troską wątpliwość.
Może niesprawiedliwość musi tu istniec,
a koszmary muszą straszyć mnie codzień gdy me sny śnie
Gdy wszytskie sparwy miałyby szczęśliwy koniec,
suma sumarum by nas nie cieszyły co nie?
Wiem, nie dogonię Twego toku myślenia,
Ty nie masz jak odwrócić wzorku z wrażnia,
A w okół masz marzenia, które stały się prawdą,
lecz co dzień oswuają głębiej się w bagno.
To boli tak, że pewnie spotkam Cię tu dziś,
bo nie wiem co kochałeś bardziej świat czy ludzi
Lecz jestem pewien, że co nie było by prawdą,
jedno i drugie zgniło już dawno.
Polej kolejkę za te martwe marzenia,
za wszystko co miało tu być, czego nie ma.
Zalejmy pałę do reszty jak świnie,
w głupiej nadziei, że ból przeminie.
Znów polej kolejkę za te martwe marzenia,
za wszystko co miało tu być, czego nie ma.
Zalejmy pałę do reszty jak świnie,
w głupiej nadziei, że ból przeminie.
Polej kolejkę za te martwe marzenia,
za wszystko co miało tu być, czego nie ma.
Zalejmy pałę do reszty jak świnie,
w głupiej nadziei, że ból przeminie.
Znów polej kolejkę za te martwe marzenia,
za wszystko co miało tu być, czego nie ma.
Zalejmy pałę do reszty jak świnie,
w głupiej nadziei, że ból przeminie.
