Strych, Bezimienni, 2008, słuchaj tego:
Szmat czasu za mną, i doświadczeń bagaż,
Ja ze sobą sam wspomnień własnych tragarz.
Dziś wchodzę na strych, i zerkam po ścianach,
I myślę o wszystkim, o dokonanych zmianach.
Na starych fotkach gęsta pajęczyna,
Niektóre wyblakłe, poplamione z wina.
I patrzę na twarze, które pamięć gdzieś zgubiła,
I pytam: gdzie ta radość, która kiedyś we mnie tkwiła?
Dalej leżą wrotki, rower na trzech kółkach,
Odleglejsze czasy, na kolejnych półkach.
Stare okulary, które kiedyś tam nosiłem,
Dwadzieścia lat temu całkiem inaczej żyłem.
O pierwszych moich krokach, stawianych na macie,
Przypomina stara dżudoka, bliższa teraz szmacie.
Piórnik, książki, i szkolne zeszyty,
Stary komputer, na nim pierwsze bity.
Czarne lenary, obok leżą rolki,
Stare ochraniacze, i szmaciane korki.
Puchar osiedla w nich rozgrywałem,
To kiedyś było ważne, całe serce w to wkładałem,
Jak teraz serce wkładam, w ten rap tak prosty,
Ze mną całe życie, ksywa moja: Ostry.
Pierwsze dziewczyny, i pierwsze pocałunki,
Pierwsze podwórkowe, znaczące porachunki.
Zdjęcia z tamtych imprez, pierwszy mocny trunek,
Chciałem mieć szacunek, pucowałem wizerunek.
Tylko pomyśleć, to łza się kręci w oku,
Że przybywa nam lat w każdym nowym roku,
I pytam: jeśli na wolności jest tylu skurwieli,
To dlaczego najdroższego przyjaciela mi zamknęli? Wszystko...
REF: A gdy, znów, zapragniesz być tam:
Zamknij swe oczy, i, na strychu sam,
Zetrzyj ten kurz, niech wrócą wspomnienia,
Na starym strychu, odrodzą się marzenia...
Wczoraj mały dzieciak ; a dziś dowody męstwa,
Każda porażka, prowadzi do zwycięstwa...
Już brat nie cofniesz czasu, nie przekręcisz wskazówek,
W głowie tysiąc myśli, w rękach zeszyt i ołówek.
Zamknij na chwilę oczy, żeby tam, gdzie ja się znaleźć,
Chodź ze mną na ten strych, choć i pamięć sięga dalej,
Niż mury w których teraz sklejam te kolejne zwrotki,
Już na samym wejściu, przy schodach leżą wrotki.
Do Piekar przeprowadzka, żegnam się z Bytomiem,
Przejście ze szkoły muzycznej, do szkoły podstawowej.
Bardzo przyśpieszony kurs składniczej szkoły życia,
Trzeba było udowodnić: nie jestem chłopcem do bicia.
Potrzaskane okulary, pod warstwą kurzu leżą,
Na drugi dzień ktoś sprawdził ich wytrzymałość pięścią.
Stara piłka do nogi, przebita do kosza,
Bramkarskie makówy, bluza George'a Camposa.
Krótka przygoda w klubie, pierwsza karta zawodnika,
Lecz talent ma to do siebie, że nieszlifowany znika.
Na bank tu nie pomogła, ta stara paczka szlugów,
To potrzaskane bongo, służące do pierwszych buchów.
Pierwsze wina, po szkole, z bracholem Tomasem,
Olałem pływanie, mówiłem: nie dla mnie basen.
Kłopotów ciąg dalszy, z pięciu szkół wyrzucany,
Do dziś kujące w serce, łzy mojej mamy.
Pierwsze akcje na ulicy, do drzwi pukał dzielnicowy,
Wtedy powód do domu, że na karku kłopoty.
Leży tutaj trochę książek, nie są to lektury,
Pierwszy zeszyt rymów, pierwszy spray, co zdobił mury.
Połamana deskorolka, poszarpane wansy,
Jakieś szerokie spodnie, pierwsze kimono do walki,
Niewysłane walentynki, z obawy przed odrzuceniem,
Dzisiaj jedno wiem: Madzia, dzięki, że mam Ciebie...
REF: A gdy, znów, zapragniesz być tam:
Zamknij swe oczy, i, na strychu sam...
Zetrzyj ten kurz, niech wrócą wspomnienia,
Na starym strychu, odrodzą się marzenia...
Wczoraj mały dzieciak a dziś dowody męstwa,
Każda porażka, prowadzi do zwycięstwa... |
